In 1925 kreeg Knokke een nieuw meertje in de duinen. De Société Immobilière Knokke-Balnéaire had het jaar daarvoor de natte Lispanne uitgegraven. Die duinpan stond nooit echt droog. De zoetwaterbron die er al opborrelde, vulde de pan. Het meer heette Zegemeer, naar de zege van de geallieerden in de Eerste Wereldoorlog. Op Franse prentkaarten staat het als Lac de la Victoire.
Het Albertstrand was toen nog een jonge verkaveling. Antwerpse financiers, met Joseph Nellens vooraan, hadden in 1922 de aandelen van de eerdere Extension overgenomen. Ze beheerden zo’n 160 hectare duingebied tussen Knokke-Bad en Duinbergen. Ze wilden een tweede badstrand naast Knokke-Bad, dat al last had van ontzanding. Het Zegemeer werd hun eerste grote project, nog vóór de hotels aan de dijk en het latere casino.
Roeien, baden en een paviljoen aan de oever
Op het meer kwamen roeiwedstrijden en bootjes voor recreatie. Aan de westoever werd een klein strandje uitgebaat. Rond het water legde men wandelpaden aan. In 1926 verrezen aan de noordoever het Pavillon du Lac, naar ontwerp van bouwmeester J. Stockx en uitgevoerd door aannemer F. De Cuypere. Daar zat onder meer de eerste speelzaal van Knokke. Die bleef in gebruik tot in 1930 het Casino-Kursaal aan het Albertstrand openging.
Intussen groeide de buurt snel. In 1925 kwamen de eerste hotels aan de dijk: Rubens, Albert Plage en Soleil. De nieuwe zeedijk lag zo’n 100 meter zuidelijker dan de oude, die na stormschade was ingestort. Zo ontstond de baai van het Albertstrand. Het meer lag achter die dijk, in wat vroeger een natte duinpan was. Vanuit Knokke-Bad zag je zo een nieuwe as ontstaan: water, paviljoen, later casino.
Van oorlogsherinnering tot La Réserve
Wie vandaag langs La Réserve of de Lispannelaan wandelt, staat op de plek waar een natte duinpan eerst een oorlogsherinnering kreeg en daarna het hart van het nieuwe Albertstrand werd. Het Casino-Kursaal volgde enkele jaren later, iets noordelijker aan de zeedijk. Het Pavillon du Lac zelf overleefde de Tweede Wereldoorlog niet als gebouw. Net als andere gebouwen aan de kustlijn werd het zwaar beschadigd door beschietingen. Na de oorlog kwam op die noordoever het prestigieuze La Réserve.
Het Zegemeer bleef. Wat begon als een uitgegraven panne met een zoetwaterbron, werd het groene anker van een badwijk die Knokke naar het westen duwde. Op oude prentkaarten zie je nog het paviljoen tegen een open duinrand. Nu is die buurt dichtgebouwd, maar het water ligt er nog.
Meer nieuws uit Knokke-Heist? Volg Lokaal Nieuws Knokke-Heist op Facebook.
